به اسم عظيم و به ذات قديم * كه عشقست و بس هرچه هست اى حكيم ! پيشگفتار ما مردم ايران ، بسيار خوشبختيم كه هنوز به راحتى مىتوانيم با ميراث ادبى ، فرهنگى ، تاريخى و . . . مكتوبمان كه از گذشتهء ما به ارث رسيده ، از طريق زبان فارسى ، زبانى كه هنوز تحول بزرگ و آن‌چنانى پيدا نكرده است ، ارتباط برقرار كنيم و شكاف بزرگى بين ما و آثار دست‌نويس گذشتگانمان ايجاد نشده است . بدون شك ، اين ارتباط باارزش ، با ميراث مكتوب ، گوشه‌هاى بزرگى از تاريخ و فرهنگ و ادب و . . . كشورمان ايران و يا بهتر بگوييم پهنه گستردهء زبان و ادبيات فارسى را كه تاريك و ناشناخته بوده ، روشن كرده است و بزرگانى مثل علامه قزوينى ، ملك‌الشعراى بهار ، فروزانفر ، همايى و ديگران همواره با در نظر داشتن اين مهم بسيارى از ميراث دست‌نويس ما را تصحيح و چاپ كرده و از گزند حوادث و فرسايش در كتابخانه‌ها نجات داده‌اند و البته اين آثار در روشن كردن سايه تاريكهاى فرهنگى به ايفاى نقش پرداخته و مىپردازند . اما امروز تقريبا آن نهضت پرشور كم‌فروغ شده و رو به خاموشى مىرود . بلاى ديگرى كه به آرامى در حال فرود آمدن بر سر ميراث مكتوب ماست و اهميّت تصحيح متون را كم‌رنگ كرده ، اين است كه متأسفانه بيشتر پژوهشگران و دانشجويان